Dziesięć lat to kawał czasu. Wystarczająco dużo, żeby poznać setki fotograficznych spojrzeń, obejrzeć tysiące zdjęć i przekonać się, że fotografia potrafi zaskakiwać. Czasem pozytywnie, czasem… bardzo kreatywnie.

Przez ponad dekadę pełniłam funkcję kuratorki Ogólnopolskiego Konkursu Fotograficznego „Magia Powiatu Starachowickiego. Natura, kultura materialna, tradycje” im. Jerzego Orzechowskiego. Przez ostatnie cztery lata byłam również kuratorem Przeglądu Fotografii Wernakularnej.

To był czas spotkań z fotografią, różnorodnymi spojrzeniami na świat, wrażliwością autorów i historiami zapisanymi w kadrach. Były fotografie, które zachwycały, takie, które skłaniały do refleksji, i takie, przy których człowiek musiał na chwilę zatrzymać się i zastanowić nad intencją autora. Kuratorstwo jest bowiem zajęciem rozwijającym w wielu płaszczyznach.

Przez te wszystkie lata starałam się dbać o to, aby prezentowane prace były traktowane z należytą uwagą, szacunkiem i starannością. Niezależnie od tego, czy była to fotografia nagrodzona, wyróżniona, czy jedna z wielu zgłoszonych do konkursu. Za każdym zdjęciem stoi przecież człowiek, jego decyzja, czas i sposób patrzenia na rzeczywistość. A to zasługuje na coś więcej niż przypadkowe miejsce na wystawie i przygotowany naprędce opis.

I pamiętam te fotografie. Wszystkie, które przez te lata przewinęły się przez moje ręce. Niektóre zapadły w pamięć na długo, inne zaskakiwały, wzruszały, skłaniały do refleksji. Były też takie, których zapomnieć się po prostu nie dało. Taka już specyfika tej pracy – człowiek ogląda tysiące zdjęć, a pamięć i tak wybiera własne kategorie.

Dziesięć lat to dobry moment, by powiedzieć: wystarczy. Nie ma sensu kurczowo trzymać się funkcji tylko dlatego, że pełni się ją od dawna. Pora zrobić miejsce nowym pomysłom, nowym spojrzeniom  i nowej energii.

Dziękuję wszystkim autorom, organizatorom i osobom, z którymi przez te lata miałam okazję współpracować.

Mam nadzieję, że nowi kuratorzy będą kontynuować tę pracę z podobną uważnością, szacunkiem dla fotografii i przede wszystkim dla jej autorów. Bo konkurs fotograficzny to nie tylko regulamin, jury, werdykt i wystawa. To przede wszystkim ludzie i ich zdjęcia.

Nie żegnam się z fotografią ani z konkursami. Po prostu zamykam pewien rozdział.

A dziesięć lat? To całkiem sporo kadrów. I zdecydowanie wystarczająco dużo, żeby wiedzieć, kiedy nacisnąć spust migawki, a kiedy odłożyć aparat.